Mischa verhuisde en hield vakantie. Het was nodig en fijn, maar dat terzijde.
Scannend door een propvolle Google Reader valt mijn oog bij Seth’s Blog op Bullhorns are overrated.
Seth Godin, marketinggoeroe en auteur van Permission Marketing (aanrader!), slaat er de spijker op de kop.
The goal shouldn't be to have a lot of people to yell at, the goal probably should be to have a lot of people who choose to listen.
Het aloude gezegde spreken is zilver, zwijgen is goud, is allang niet meer van deze tijd. Met Twitter, Facebook, LinkedIn, blogs en zo meer is er ruimte genoeg om te roepen.
Maar wie luistert er nog? Laat staan met ingehouden adem.
In Think like me, agree with me, schrijft Godin:
The challenge doesn't lie in getting them to know what you know. It won't help. The challenge lies in helping them see your idea through their lens, not yours.
Peter Desmyttere schrijft in een blogartikel over de online marketing trends voor de KMO (MKB) in 2010:
Uitschreeuwen hoe goed we wel zijn scoort niet meer, de consument of klant luistert toch niet. Het delen van vakkennis via nieuws- of blogartikelen zijn voor nogal wat ondernemers van goudwaarde gebleken.
Zo maak je je bedrijf transparanter en interactiever. En dat verwachten bezoekers/klanten ook van je.
Tenminste, als je daarbij de uitdaging opneemt je bezoeker te helpen hun idee door jouw ogen te laten zien. Niet waar Peter?
En daarvoor moet je naar je bezoekers/klanten luisteren.
Je kunt niet verkopen zonder te luisteren, zei een klant me deze week, en legde me uit wat hij onder luisteren verstaat.
Je kunt pas verkopen als je je echt volledig op je klant focust. Door naar hem te luisteren en aan te tonen dat je begrijpt wat hij zegt. En dat je daar oplossingen voor hebt.
De tijd is rijp voor een nieuw spreekwoord. Spreken is zilver, luisteren is goud.
Reacties
Fijn artikel Mischa.
Een waarheid als een koe, maar o zo moeilijk in de praktijk te brengen. Wat wil je, na decennia dominantie van reclametechnieken die erop gericht waren om te schreeuwen.
Het wordt nog een lange weg, vrees ik. Zeker als ik zie hoe op 'social media', die toch gemaakt zijn om te dialogeren, geschreeuwd wordt.