Een keer of 5 ben ik in 2011 gevraagd webteksten te schrijven voor een Facebookpagina, en bedankte vriendelijk. Bedrijven krijgen advies een Facebook fanpagina te creëren, maar hebben geen idee wat ze er dan mee moeten doen.
Futurist Gerd Leonhard vertelde op het Congres Webredactie 2011 onder andere over betalen met virtual currencies als nieuw businessmodel voor content.
Schrijver Kluun discussieerde met de zaal over sterke Facebookpagina's. Ik reageerde, zoals ik hieronder beschrijf, over het ontstaan van internet en hoe bedrijven zich daaraan moeten aanpassen en stelde: volg mensen, geen logo's.
Ik heb de knoop nu ook voor mezelf doorgehakt: ik delete mijn Facebookprofiel.
Waarom ik dat niet eerder heb gedaan?
- Omdat ik bang was dat ik iets zou missen.
- Omdat ik professioneel bezig ben met internet: nemen mensen me nog wel serieus als ik dan niet op Facebook zit.
Want Facebook is de grootste en meest gebruikte website ter wereld, omdat ze doet deed wat de essentie van het web is sinds studenten in 1979 Usenet ontwikkelden: inzichten en meningen delen over onderwerpen die je interesseren.
En dat is nog altijd de (drijvende) kracht van het web.
Waarom dan stoppen met Facebook?
Ik ben niet meer bang iets te missen. Ook niet om er professioneel op afgerekend te worden. Angst is sowieso een slechte raadgever.
Filosofe Stine Jensen schudde me wakker met haar term intiem kapitaal. Onder intiem kapitaal verstaat ze alles wat betrekking heeft op waardevolle persoonlijke informatie.
“Informatie wordt pas intiem en persoonlijk als ik die slechts met een paar mensen deel. Echte vriendschap gedijt bij het exclusief uitwisselen van intiem kapitaal, schrijft ze in haar essay ‘Echte vrienden’.
Ze doet er nog een schep bovenop met de amour propre en de amour de soi van Jean Jacques Rousseau. Amour propre is de zelfliefde waarbij je eigenwaarde afhankelijk is van het oordeel van anderen. Bij amour de soi staat je eigenwaarde los van de waardering van anderen.
Op Facebook zijn we slaaf van de amour propre, stelt Jensen.
Als mens en als ondernemer ben ik niet op zoek naar die bevestiging voor mijn eigenwaarde. Ik weet wat ik beteken voor mijn echte vrienden en ik weet ook welke waarde ik toevoeg als ondernemer.
Pas op, ik zeg niet dat de waardering van anderen me koud laat. Integendeel. Ik ben trots op mijn referenties. Mijn eigenwaarde hangt er echter niet van af.
Als internetprofessional moet je toch op Facebook zijn?
Al is het maar om reclame voor je business te maken.
Er zijn wereldwijd 500 miljoen actieve Facebookers, waarvan de helft zich dagelijks aanmeldt. Facebookers vertrouwen Facebookvrienden om hen producten of merken aan te bevelen. Bovendien kun je een bedrijfspagina aanmaken, zodat je je business van je persoonlijke profiel kunt scheiden.
Probleem van intiem kapitaal en amour propre opgelost, niet waar?
Nee, toch niet. Toen die studenten in 1979 de voorloper van het internet zoals we het nu kennen ontwikkelden, speelde commercie geen rol. En in zekere zin is dat nog altijd zo.
Natuurlijk hebben bedrijven hun weg naar het web gevonden, maar ze dienen zich er aan te passen. Het gaat online niet om aandacht krijgen, het gaat om aandacht geven.
Vind ik leuk.
PS. Als vriend, fan of wildvreemde kun je natuurlijk altijd je waardering voor dit artikel in een reactie achterlaten. En het via Facebook of Twitter delen ;-)
Update 26 november 2011: Why Social Media Is Shit
Interessante aansluitende presentatie die ik oppikte uit het artikel Social Media zuigt op het blog Siggy Volgt van Erwin Sigterman. De presentatie zelf is van Luke Tipping
0 reactie
